Dolfijnentrip

Op 6 februari zijn we 's ochtends vroeg opgestaan om met een bootje de zee op te gaan, op zoek naar dolfijnen. Christine was een paar dagen eerder al alleen met Vianna geweest en dat was een groot succes. Ze hadden veel dolfijnen gezien en weinig andere bootjes met toeristen, dus dat klonk veelbelovend. 

Het bootje was hier en daar wat krakkemikkig, had geen dakje tegen de zon en was aan elkaar geknoopt met zeemansknopen, maar we hebben wel minder solide bootjes gevaren, dus dat deel viel mee. Minder prettig was het letterlijk oorverdovende lawaai van de motor. Daarnaast hadden we niet verwacht dat we zo'n ontzettend eind moesten varen. De dolfijnen zouden ongeveer 5 kilometer van onze villa vandaan zijn. Maar we moesten ruim anderhalf uur heen varen en dan nog eens dat eind terug. Tiaz had het eigenlijk halverwege al gehad met dat varen en als we heel eerlijk zijn, wij ook. Sowieso was een tripje als dit niet heel geschikt voor kinderen van Tiaz' leeftijd. Vianna is een jaar ouder en die snapt al veel beter wat we gingen doen en zij beleeft heel bewust de actie van het zoeken naar dolfijnen. Tiaz heeft nog geen idee en beleeft er dus ook geen plezier aan. 

Het idee van het bootje is verder dat je laag op het water zit, dus dichtbij de dolfijnen kan komen. Maar dat betekent ook dat het water dichtbij komt in de boot en je, met name voorin, aardig nat gespetterd wordt. Met een dure camera in je hand is dat een riskante onderneming.

Maar wat het tripje eigenlijk vooral een heel slecht idee maakte, was de enorme horde toeristen die met ons mee gingen op dolfijnentrip. Als in een grote oorlogsvloot gingen we met z'n allen in colonne letterlijk op jacht naar de dolfijnen. Er waren ruim 50 andere bootjes, allemaal volgestouwd met toeristen. Het ergste kwam toen we na lang hobbelen en spetteren aan kwamen bij de plek waar de dolfijnen waren. Zodra er ergens een vin boven water kwam, raceten alle boten om het hardst de dolfijnen achterna. Treurig genoeg hadden wij de langzaamste boot van de vloot, dus tegen de tijd dat wij halverwege onderweg naar de dolfijnen waren, waren de dolfijnen alweer een halve kilometer verder en onder water. 

Maar het was eigenlijk helemaal niet leuk om die beesten zo opgejaagd te zien worden. Met alle herrie van de motoren en drukte van boten zou elke weldenkende dolfijn onder water blijven. Hij zou zijn hoofd nog stoten tegen zo'n houten drijver van de boot als hij omhoog komt. 

Kortom, we hebben maar heel even van een vrij grote afstand een paar dolfijnen omhoog zien komen en verder hebben we vooral andere boten gezien, eindeloos ver gevaren en een tijdelijke doofheid opgelopen. Niet voor herhaling vatbaar en geen aanrader dus. Het is dat we van Christine weten dat het ook anders kan. Haar filmpje bewijst dat. 

We hadden wel mooi weer en de zonsopkomst bekijken met alle vulkanen en bergen om ons heen, maakte gelukkig weer wat goed aan de dramatische trip.

De enige 2 seconden en lucky shot die we hebben kunnen vastleggen van de dolfijnen. 

Verder was het uitzicht dus vooral bootjes, water en bergen.

Na de dolfijnentrip zijn Christine en Yvonne op de scooter (die kregen we bij het huisje van Suzan te leen) naar de supermarkt gegaan, een half uurtje rijden verderop. We kregen meteen en passant een nieuwe overnachtingsplek aangeboden door een charmante Indonesiër die naast ons kwam rijden. Alleen was het niet de bedoeling dat we dan met de hele familie kwamen... Toen Christine vertelde dat de kinderen dat waarschijnlijk niet zo leuk zouden vinden, reed hij er maar snel weer vandoor.  

Op 7 februari zijn Christine en Yvonne er opnieuw op uit getrokken met de scooter. Dit keer was het doel om een nieuwe verblijfplaats te zoeken op onze volgende bestemming, Pemuteran. We hoopten dat we dan ook een goedkopere taxi zouden kunnen vinden, aangezien we het aanbod in Lovina wat prijzig vonden. Dat is helaas niet gelukt, maar het ritje was zeker wel de moeite waard. Onze eerste keuze voor een hotel bleek namelijk minder aantrekkelijk en een stuk meer basic dan het op internet leek. Voor een nachtje zou het best kunnen, maar we wilden 5 nachten blijven en dan is een beetje comfort wel fijn. Dus we reden door naar optie 2 op ons lijstje en werden daar blij verrast van wat we te zien kregen. We hebben nu onze reservering in Pemuteran vastgelegd en worden daar op 8 februari om 10 uur 's ochtends met twee auto's naartoe gebracht. De bedoeling is dat we hier gaan duiken of snorkelen, het nationaal park gaan bezoeken en een tripje naar een eiland gaan maken. En verder natuurlijk relaxen, dobberen in het zwembad, douchen in onze openlucht badkamer, lekker eten en nog meer relaxen. :-)